Een flop qua cijfers, een succes onder de mensen die de film wèl gezien hebben: Tiramisu. ‘Welke film gaat je meer aan het hart, Alles is Liefde of Tiramisu?’ vroeg Matthijs van Nieuwkerk aan hoofdrolspeelster Anneke Blok toen zij te gast was bij De Wereld Draait Door. Zonder twijfel antwoordde zij: ‘Tiramisu.’ Ik ben het met haar eens: Van Alles is Liefde werd ik blij, maar van Tiramisu werd ik intens gelukkig.

Ik bezocht de première van Tiramisu op het International Film Festival Rotterdam samen met Vriendin, die nooit naar Nederlandse films gaat. Ze vreesde dat ik haar zou meenemen naar de vaagste arthouse film en was bang. ‘Rustig maar,’kalmeerde ik haar,’we gaan naar een film van Paula van der Oest. Dat is altijd leuk.’ (Ik vertelde haar niet dat Paula van der Oest ook best zware films heeft gemaakt, wat dan zou Vriendin natuurlijk niet meer zo gerust zijn op de situatie)

Tiramisu begint met een kijkje in de kleedkamer van een toneelgezelschap na de première. Drukte, geschreeuw,een cameraploeg walst binnen en stelt persoonlijke vragen aan de acteurs,die het nogal druk hebben met blowen en drinken. De morning after: Actrice Anne Slot (Anneke Blok) ligt met een kater op haar prachtige woonboot en wordt woest wakker gebeld door boekhouder Jacob (Jacob Derwig). Haar financiële situatie blijkt niet zo rooskleurig als het is: Ze zit diep in de schulden en ze zal haar woonboot moeten verkopen. Een rol in het nieuwe stuk van haar theatergezelschap is niet zeker,haar ex-man wil ze absoluut niet om hulp vragen en het werk voor een actrice op haar leeftijd ligt niet voor het oprapen. Boekhouder Jacob, die een burgerlijk en regelmatig leven in Diemen lijdt (het vallen van de naam ‘Diemen’ leidde in de zaal tot gelach), begint zich steeds meer voor Anne en haar acteursvrienden te fascineren en besluit haar uiteindelijk te helpen.

De acteurs in de film waren uitermate goed. Vooral Anneke Blok,die vooral toneelactrice is maar tegenwoordig wat bekender begint te worden door haar rol in Alles Is Liefde,triomfeert als de nukkige,chagerijnige Anne. Het is vooral ontzettend mooi om te zien hoe ze na een tijdje die omschakeling maakt naar een vrouw die zich toch openstelt voor emoties en veranderingen. Verder was er sprake van goed camerawerk,prachtige muziek van Michiel Borstlap en een leuke titelsong van Room Eleven.

Ik en vriendin (en de rest van de zaal trouwens ook) hebben ons suf gelachen, maar er zit iets onder. Dat de dingen voorbij gaan. Dat sommige dingen niet meer terug komen. Dat je in situaties verzeild raakt waar je eigenlijk niet in wil zitten. Dat er soms iets moet. Maar ondanks die zware thema’s was het een ontzettend sympathieke film.

Vriendin vond het een plezierige ervaring en is tegenwoordig minder bang als ik een film uitzoek. Na de film drinken we wat in de drukke foyer van de Rotterdamse Schouwburg. Links staat Jacob Derwig,die bloemloze Rifka Lodeizen zijn bloemetje aanbiedt omdat "zij het meer verdient heeft dan hij" (aldus de heer Derwig zelf). Rechts staat Anneke Blok. Vriendin botst tegen een druk en enthousiast pratende Olga Zuiderhoek op. Rifka Lodeizen drinkt bier. De kinderen van Paula van der Oest rennen vrolijk rond. Wij drinken witte wijn en zagen dat het goed was.

Foto: Nederlands Fonds voor de Film

‘I’ve always had the best intentions with you,’ zegt Maria Elena (Penelope Cruz) enigzins geïrriteerd tegen haar ex-man Juan Antonio (Javier Bardem). Als je je bedenkt dat al driehonderdkeer is gezegd dat diezelfde Maria Elena Juan Antonio met een mes heeft gestoken, is deze opmerking natuurlijk dol komisch.

De film Vicky Cristina Barcelona van Woody Allen een feestje om naar tekijken. Natuurlijk speelt mee dat ondergetekende makkelijk  tevreden te stellen is met de elementen Barcelona, Spaanse muziek, Javier Bardem en Penelope Cruz, maar verder is de film ook prettig om naar te kijken. Mooie shots, luchtig doch goed scenario met vermakelijke dialogen en genoeg verschillende personages: Vicky (Rebecca Hall) de verstandige, Cristina (Scarlett Johansson) de wispelturige, Juan Antonio de verleidelijke kunstenaar, Maria Elena de psychopaat, Doug (Chris Messina) het burgerbaasje en Judy (Patricia Clarkson) de eeuwig teleurgestelde.

Woody Allen is natuurlijk vooral bekend van in New York gesitueerde films. In 2005,op 70-jarige leeftijd, week hij voor het eerst uit naar een andere plek: Londen. Dit leverde Match Point (2005), Scoop (2006) en Cassandra’s Dream (2007) op. Na deze films koos hij een nieuwe stad: La ciudad de Barcelona. Voor de film ontving Allen een miljoen euro aan subsidie van de gemeente Barcelona om de stad ‘wat meer onder de aandacht te brengen’. De subsidie heeft ertoe geleid dat het voelt alsof je naar een VVV-gids zit te kijken: De zon schijnt, werkelijk alle Gaudí-kunstwerken komen in beeld en men slentert al fotograferend door de pittoreske straatjes. Kortom: Het beeld wat Amerikanen van Barcelona hebben. Het Catalaanse leven en bijbehorende taal komt, ondanks het feit dat Vicky een master Catalaanse Identiteit doet, nauwelijks aan bod. En dat terwijl er zoveel interessante dingen over de Catalaanse Identiteit te vertellen valt.

De twee meest Spaanse elementen zijn natuurlijk Maria Elena en Juan Antonio. Vooral wanneer de twee Spaans met elkaar spreken, is het kijkgenot optimaal. En hoewel de, voor vele bioscoopgangers vast merkwaardige, driehoeksverhouding die ontstaat tussen hen en Cristina erg geruisloos ontstaat, is het teleurstellend dat deze even geruisloos weer voorbij is. ‘You’re chronic dissatisfied, it’s a disease!’ Beschuldigd Maria Elena Cristina wanneer laatstgenoemde mededeelt dat ze zich niet op haar gemak voelt binen de relatie. Het is uitermate jammer, en veilig bovendien, dat Woody Allen snel een einde breit aan deze driehoeksrelatie. Het zou erg interessant en aangenaam zijn geweest om te zien hoe de relatie en levens zich verder had ontwikkeld. Of lijdt ondergetekende soms ook aan chronic dissatisfaction?
 

Foto: Rowthree.com

Trailer Vicky Cristina Barcelona

Columniste Aaf Brandt Corstius over Vicky Cristina Barcelona

Artikel op Australische entertainmentsite The Age

Dit zei eevriendin Marloes tegen mij in een MSN gesprek. Dit was 2 maanden geleden en ik vond mezelf nogal zielig. Vanmorgen heb ik het dan toch eens geprobeerd. Het helpt. Dit is een van de films die ik niet continu zit te ontleden: De muziek, het verhaal, het spel; alles is een geheel.

En met de Man wordt Sebastian Koch bedoelt, uiteraard.

Foto: Theage.com.au

De laatste weken van december bestaat uit lijstjes. Het NOS Journaal, Pauw en Witteman en De Wereld Draait Door deden allemaal al vrolijk mee. Ik doe, in al mijn onorginaliteit, ook mee. Elke dag een film bespreken die ik in 2008 zag. Te beginnen met Dunya en Desie, gezien op een snikhete dag in juni samen met mijn zogenaamde stiefzusje:

Foto: Cinebel.be

Vannacht rond een uur of drie samen met een vriendin Interview gekeken. Vriendin zag ‘m voor het eerst, ik ben zo onderhand de tel kwijt geraakt. Wat blijft die film toch meesterlijk! Ondanks dat het de zoveelste keer was dat ik de film zag, kwam ik toch nog tot een aantal heldere conclusies:

• De remake is echt niet beter.
• Er bestaat geen groter acteur dan Pierre Bokma. (Dat wist ik al, maar het kan niet vaak genoeg bevestigd worden)
• Het is pijnlijk en rauw hoe die twee met elkaar spelen, maar tegelijkertijd lief en medelijden wekkend.
• Ik ben er na vijf jaar nóg niet in geslaagd om de titel song (See All Her Faces van Dusty Springfield) te bemachtigen.
• Het is intens zonde dat Theo van Gogh dood is.

  Fragment uit Interview (Theo van Gogh, 2003)
  

Ik was nogal sceptisch over de Hollywood-avonturen van Carice van Houten. Mijn filosofie: Blijf maar lekker hier in Nederland en dan het liefst in het theater, want daar ben je het allermooist. Maar stiekem zag haar gehuppel op de rode loper bij de première van Valkyrie in New York er toch best vet uit. En voor de critici die mopperen dat haar rol niet zo veel inhoud: Had Stauffenberg gekeken! In deze Duitse TV-film, die ook over de aanslag op Hitler gaat, is al te zien dat Stauffenbergs vrouw (de rol die unsere Van Houten in Valkyrie speelt) nou niet een bepaald cruciale rol heeft in het verhaal. Typisch om de boel weer ontzettend op te blazen wanneer een Nederlandse actrice naar Hollywood vertrekt. Terwijl Carice van Houten toch echt meerdere malen op droge toon bekende dat ze de vrouw speelde die thuis zat met de kinderen.

Enfin, maar ze schitterde gisteren en daar draait het om. En ze heeft óók nog eens de mooiste man van Duitsland, die, ironisch genoeg, de in Stauffenberg rol speelde die Tom Cruise nu in Valkyrie speelt. Der Cirkel des Lebens, jawohl.

Klik hier voor item (RTL Boulevard)

Klik hier voor telefoongesprek met Halina Reijn (RTL Boulevard)

Foto: RTL Boulevard

Voor mijn studie bezig met een artikel over mijn held Pedro Almodóvar. Het moet  een objectief achtergrondverhaal worden en dat wordt dus lastig. Want als ik 50+ zou zijn èn homoseksueel zou ik met deze man willen trouwen. En dat objectief zijn wordt natuurlijk helemaal lastig als ik in de researchfase een quote als deze tegenkom:

"Als een vrouw een huishouden kan runnen, kan ze ook een land besturen."

Foto: Variety.com

Wie herinnert zich niet de schokkende foto’s uit de Abu Ghraib gevangenis? Ik wel, ik was 14 en net lid van de jeugdafdeling van Amnesty International. Ik vond het heel vies. En het mocht niet, had ik geleerd van al die boekjes die Amnesty mij altijd toestuurde. Iedereen heeft recht op een eerlijk proces. Martelen mag niet, zelfs niet bij de grootste misdadiger. Voor wie zich de Abu Ghraib affaire niet herinnert, moet zich maar even gaan afvragen of ‘ie destijds geen oogkleppen op had en even hier klikken.

Op het IDFA draaide de documentaire Standard Operation Procedure. Twee uur lang wordt de kwestie Abu Ghraib besproken met de uitvoerende millitairen en de onderzoeksleiders. Wat ik vooral zag: Talking heads tegen een grijze achtergrond die omschreven dat ze ‘echt niets anders konden’ , de gevangenen ‘nu eenmaal uitgeput moesten worden zodat ze zouden bekennen’ en ze ‘gehandelt hebben voor hun vaderland’. Twee uur lang heb ik in een loge van Tuschinski 1 zitten hopen dat al deze hoofden tot inkeer zouden komen. Dat ze zouden zeggen: ‘Het was groepsdruk, we kregen de opdracht om de gevangene uit te putten, maar toch zie ik nu in dat dit niet mag.’ Maar nee. Wat zouden ze bij het Amerikaanse leger doen aan de Dag voor de Rechten van de Mens?

Welja. Achtienjarige Journalistiek Studente zit weer te moraliseren. Dat is ook zo. Martelen mag niet. Punkt. Wat ook niet mag? Irakese kinderen gevangen zetten omdat hun vader iets misdaan heeft. En dan maar hopen dat pa zich meld bij de gevangenispoort zodat de Amerikanen je naar buiten laten.

Filmisch gezien vond ik de documentaire van Eroll Morris wat minder. Zoals ik al zei: Talking Heads. En twee uur was te lang, vooral omdat er geen ontwikkeling zat in de hoofdpersonages. Ze bleven maar hetzelfde zeggen. Volgens mij had er niets aan de documentaire ontbroken als er een half uur interviewmateriaal was gesneuveld. En dan de dramatische muziek: Moest dat? Pluspunt: De animaties die werden gebruikt zodra er over het onderzoek naar de Abu Ghraib foto’s werden gesproken. Een droog verhaal met vooral technische termen. Het werd kleurrijker door de animaties.

Veel IDFA-bezoekers vonden dit zware kost. Een lieve mevrouw kwam op de Volkskrantdag tijdens deze film uit de zaal en zei tegen mij: ‘Ik heb een leuke dag hoor, maar dit werd me even te veel.’

Een week lang heb ik geleid aan extreme IDFA-moeheid. Ja, ik was zelfs ziek. Samen met mijn internet, die ook maar eens besloot dat het genoeg was geweest. Documentaire besprekingen, IDFA-sfeerbeschrijvingen en analyses uit de diepste krochten van mijn ziel zullen later volgen.

Voorlopig even dit: Een korte film van Stefano Moro, gemaakt tijdens de masterclass die Rutger Hauer jaarlijks geeft tijdens het International Film Festival Rotterdam. Thom Hoffman en Monic Hendrickx spelen de hoofdrollen. A Short Message.